PvdA in Nederland
 | Party of the European Socialists |
Afdeling Brussel / België
Nieuwsbrief
|
De Rode Salon
Nieuwsbrief van de PvdA afdeling Brussel/België
Redactie: De nieuwsbrief is ook in zijn originele, gekleurde, formaat beschikbaar om af te drukken: Beste afdelingsgenoten - Jeroen Jutte BESTE AFDELINGSGENOTEN Beste afdelingsgenoten, BRIEF AAN MIJN KINDEREN Judith Merkies Brussel, 9 mei 2009 Mijn lieve bijzondere kinderen, Geen andere dagen in het jaar tekenen jullie geschiedenis zo beeldend als de eerste dagen van mei. Dag van de Arbeid, Dodenherdenking, Bevrijdingsdag en Schumandag. Deze dagen zijn, in een notendop, de basis van jullie bestaan. In deze dagen komen alle lijnen samen die jullie erfenis en mijn overtuiging tekenen. Je vader kan het jullie vertellen, Duits zijn betekent altijd weer geconfronteerd met vooroordelen en makkelijke stempeltjes. Altijd weer de oorlog, de fiets die terugmoet, de Heil Hitlers, ook na 64 jaar. En daarom, omdat mensen altijd weer om verantwoording zullen vragen, zelfs aan de vierde generatie, hierbij jullie geschiedenis. De grootvaders van je vader leefden in het Derde Rijk, de ene was officier in het leger en de andere keerde zich tegen de maatschappij en haar normen. De officier had misschien principes tegenover zijn land, maar niet tegenover zijn kinderen, die hij nog tijdens de oorlog verliet en nooit meer heeft willen zien. De andere had wel principes tegenover zijn kinderen, maar niet tegenover zichzelf en eindigde met de fles in de hand. Deze laatste grootvader droeg de verscheuring al in zich, met voorouders uit Polen, het altijd en eeuwige onderdrukte land, een Poolse naam en een Duitse identiteit waarmee hij zich tijdens het nazi-regime niet wilde identificeren. Berlijn was lang synoniem met de aanklacht tegen het communisme, tegen de onvrijheid, tegen het onderdrukken van een volk. Toen President Kennedy in 1963 zei: “Ich bin ein Berliner”, bedoelde hij, ‘ik steun de strijd tegen de onvrijheid’. De onvrijheid van het communisme. Ook President Reagan zorgde voor mooie quotes in 1987, staand voor De Muur bij de Brandenburger Tor met “Mr Gorbachev, tear down this wall!”. Jullie vader is een ‘Berliner’, van de west kant. Hij groeide op binnen de grenzen van De Muur, die overal was. Zelfs in het bos, als je wandelde, zelfs in het midden van het meer, maar dan van prikkeldraad, als je ging roeien. En altijd, als je even uit die kleine enclave wilde ontsnappen, dat eindeloze wachten bij de grens, de intimiderende controles en het voelen van de angst. Er was scheiding in de werkelijkheid, maar eenheid in gedachten. De West-Berliners keken naar Oost-Duitse kinderprogramma’s, das Sandmaennchen, en de Oost-Berlijners droomden weg bij de beelden van de Bundesrepublik. Als je altijd omringd bent door onvrijheid, vrienden maakt bij internationale sportwedstrijden die niet vrij zijn, dan weet je de vrijheid te waarderen. Als er dan ook een dag is die je vader tekent is het 9 november 1989. De nacht van de Val van de Berlijnse Muur. Die avond ging ook hij naar De Muur en stond hij bovenop te juichen toen de eerste Oost-Duitsers een beetje verdwaasd naar West-Berlijn liepen. Die nacht is niet alleen Duitse, maar ook Europese geschiedenis. Niet langer onderdrukking op Europese bodem, een triomftocht voor de democratie. Maakte je vader de contouren van de onvrijheid van nabij, maar toch van buiten mee, mijn moeder en jullie oma zag de onvrijheid van binnen. Zij zat op school in Stalin’s hoogtijdagen, moest met de rode zakdoek om van de verplichte jeugdorganisatie leuzen roepen die de leider bewierookten. Van nabij merkte zij dat het beter was in Hongarije om je mening niet hardop te zeggen en je vrienden zorgvuldig te kiezen. Zij koos in 1956 liever voor een onzeker bestaan, maar in vrijheid, dan een geregeld bestaan in een bezet land. Zij vluchtte naar Nederland een half jaar voor de ondertekening van het Verdrag van Rome. Het verdrag dat de basis legt voor het Europa zoals wij het nu kennen. Na de Eerste Wereldoorlog, nog zo’n geschiedenis die wel op jullie en je vaderskant drukt, maar niet op mij, maakte Europa een grote fout. De landen die door Duitsland waren bezet, besloten na de bevrijding Duitsland streng te straffen. Bitterheid, wrok en wraak zijn geen goede basis voor vrede en Duitsland leed zwaar onder de opgelegde herstelbetalingen. Hitler bood met zijn populisme, simplisme en intolerantie Duitsers een nieuwe identiteit aan: trots op Duitsland. De gevolgen van deze onbezonnen trots herdenken we elk jaar op 4 en 5 mei. Het is deze visie waardoor ik trots ben op Nederland, als grondlegger van deze vrede, en ik trots ben op Europa. De visie van samenwerken om het samen uiteindelijk beter te hebben, de visie van samen zorgen voor kolen en staal in plaats van ieder voor zich wapens en oorlogstuig. En hoe ziet Europa er nu 50 jaar na deze visie uit? Hoe ziet Europa er voor jullie uit met ouders die alle kloven die er in Europa zijn samen overbruggen. De fout-goed kloof van de oorlog, de kloof oost-west en de kloof communisme-kapitalisme. Hoe ziet Brussel er uit met ouders die samen zes jaar voor Europa werkten? Hoe ziet Nederland er uit met een moeder die de politieke ambitie heeft om Nederland en Europa elkaar beter te later begrijpen? Hoe zien Nederland, Duitsland en Europa er uit dit jaar op 9 mei, Schumandag, Dag van Europa? Europa is op wat smetten na vrij. Vele kloven zijn overbrugd, alhoewel er nog een grote kloof is tussen arm en rijk. Nieuwe strijden moeten worden gestreden, zoals de strijd tegen de economische crisis en de strijd tegen de klimaatsverandering. Vrijheid is een gemeenplaats en wordt al lang niet meer gezien als bijzonder. En het is juist die vrijheid en de handreiking naar anderen om de maatschappij samen beter te maken die op dit moment onder druk staat. Veel mensen zijn ontevreden en bezorgd over wat Europa is geworden, een project in plaats van een ideaal, een instituut in plaats van een visie. Veel mensen keren naar binnen en sommige politici spinnen opnieuw garen bij populisme, simplisme en intolerantie. De nog nooit vertoonde handreiking naar elkaar, de internationale en Europese samenwerking maakt de vorige eeuw ondanks de enorme zwarte bladzijden zo bijzonder. Ik hoop voor jullie dat deze eeuw net zo bijzonder mag worden, zonder zwarte bladzijden. Als er iets duidelijk is, is het dat liefde en problemen niet tegengehouden worden door grenzen. Ooit las ik een spreuk over het huwelijk: ‘als het midden zo was als het begin, dan kwam er nooit een eind’. En daarom, laten we terugkeren naar het begin. Laten we terugkeren naar visie. Laten we terugkeren naar de geschiedenis en hoe het zo gekomen is. Laten we terugkeren naar jullie die symbool staan voor alle kloven die Europa heeft overbrugd en alle handreikingen die zijn gedaan. Kinderen wier bestaan Europa zich in 1945 niet zou hebben kunnen voorstellen. Deze woorden en deze geschiedenis zijn geen last. Ik schets hiermee niet jullie toekomst, ik schets hiermee jullie verleden, een verleden dat samenvalt met alle hoogte- en dieptepunten van Europa. Een verleden en een toekomst die zo duidelijk naar voren komen in de eerste dagen van mei. Jullie moeder, Judith Merkies Judith Merkies is bestuurslid van de afdeling Brussel/Belgie en is kandidaat voor het Europees Parlement voor de PvdA Waarom moet je stemmen voor het Europees Parlement ? Koen Nomden Deze vraag probeer ik kort te beantwoorden. Je moet voor het Europees Parlement stemmen omdat het een instantie is die een behoorlijke lepel in de pap te brokkelen heeft met betrekking tot Europese wetgeving. Natuurlijk klinkt dit abstract, maar 80 procent van de Nederlandse wetgeving heeft een Europese achtergrond. Kiezen voor het Europees Parlement betekent dus vertegenwoordigers kiezen die samen met de ministers uit de lidstaten beslissen over het grootste deel van de Europese regels. Het Europees Parlement is hierin het tegengewicht van de nationale regeringen en vertegenwoordigt meer dan de ministers doen de belangen van de meeste burgers. Het CDA gelooft in kaboutertjes Dick Nieuwenhuis Het CDA en haar lijsttrekker Wim van de Camp zijn ten strijde getrokken tegen de hordes uit Brussel! De campagne voor de verkiezingen van het Europees parlement werd op gang getrokken in de Telegraaf met de aankondiging dat er kom af gemaakt moest worden met het leger van EU-ambtenaren en hun regelzucht. Judith Merkies, 4de op de lijst voor de PvdA, publiceerde op haar website de juiste getallen die ook te vinden zijn op de website van de Europese Commissie. In de Trouw van 12 mei 2009 staat een duidelijk verhaal hierover onder de titel “’EU-monster’ is toch vrij slank gebouwd”. Daarin schrijven zij onder andere: Wim en het CDA zien dus spoken. Dat kan iedereen overkomen. Wat veel erger is dat door met onjuiste getallen te strooien en te roepen “minder ambtenaren” hij de indruk wekt dat het allemaal de schuld zou zijn van die faceless bureaucrats in Brussel. Al eeuwenlang is het goed gebruik om in tijden van oorlog (en campagne voeren is oorlog net als voetbal, nietwaar?) een vreemde en verre vijand te creëren en daar tegen ten strijde te trekken. Wij tegen hullie! Maar dat was nog niet genoeg. Op 14 mei lanceerde Wim een gloednieuwe website: de blauwe krokodil! CDA-lijsttrekker Wim van de Camp heeft vanochtend de internetsite www.blauwekrokodil.nl gelanceerd. Dit deed hij samen met de voorzitter van werkgeversorganisatie VNO-NCW, Bernard Wientjes, staatssecretaris van Financiën, Jan Kees De Jager en ondernemerskandidaat voor het Europees Parlement, Winand Quaedvlieg. Wat schrijft het CDA op de nieuwe website http://www.blauwekrokodil.nl/? “De Europese Unie vaardigt jaarlijks duizenden nieuwe regels uit. De ‘Blauwe Krokodil’ staat symbool voor de regeldruk in Europa en is een verwijzing naar het bekende tv-spotje over bureaucratie, de paarse krokodil. Europa bemoeit zich met heel erg veel onderwerpen, en voor alles lijkt wel een regel bedacht. Van de verpakkingsrichtlijn voor de maakindustrie tot de verplichte rij- en rusttijdenwetgeving voor vrachtwagenchauffeurs, ondernemers krijgen hier mee te maken en ondervinden hier last van.” Weer die ellendelingen uit Brussel/Europa. En nu niet duizenden ambtenaren maar duizenden nieuwe regels. Wim houdt van duizendjes lijkt het wel! “Brussel” en “Europa” worden in dit soort verhalen steevast voorgesteld als was het een vreemde mogendheid die Nederland bezet heeft en van op afstand controleert en manipuleert. Zoals de Spanjaarden, de Oostenrijkers, de Fransen en de Duitsers in het verleden gedaan of geprobeerd hebben. En het kleine Nederland verzet zich manmoedig! Je maintiendrai!! Helaas is de werkelijkheid ècht anders, zacht uitgedrukt, net als bij die aantallen ambtenaren. Roland Duong en Teun van de Keuken tonen in hun artikel in Trouw van 11 mei 2009, getiteld ’Nederlandse politici geven Brussel de schuld’, eenvoudig aan dat veel van de zogenaamde “Europese regelzucht” rechtstreeks uit Den Haag komt en niet door de hordes uit Brussel wordt bedacht. In werkelijkheid willen de bedrijven die schouder aan schouder met Wim de blauwe krokodil gaan bestrijden juist wel die regelgeving. Zij willen hun producten op een eengemaakte markt verkopen en vragen daarom uniforme regelgeving in heel Europa. Lidstaten maken afspraken om zaken Europees te regelen. Veel bedrijven hebben kantoren in Brussel of huren lobbyisten in Brussel in. Wim gaat ze straks allemaal nog véél tegenkomen. Samen met anderen (lidstaten, Europarlementsleden) oefenen ze zo druk uit op de ambtenaren van de Commissie om die regelgeving zo te maken dat het gunstig voor hen is. Die ambtenaren staan maar aan het begin van de keten en zullen uiteindelijk ook helemaal niet beslissen wat er definitief als regelgeving komt. Hun voorstellen gaan naar de Europese ministerraad en het Europese parlement. Daar wordt er door ambtenaren van de lidstaten nog veel aan gesleuteld, toegevoegd en gewijzigd. En dan is er ook nog het parlement. Die Europese regelgeving is echter een kader. Die wordt pas wet als de landen zelf dat kader omzetten in nationale wetten. Dat doen de nationale regeringen en de nationale parlementen. Die zitten soms te slapen of maken er soms een veel te ingewikkeld verhaal van. Duong en Van de Keuken schrijven daar over: En wie zitten er in de ministerraden (Europees en nationaal) en wie zitten er in de parlementen (Europees en nationaal)? Politici zoals Wim van de Camp, Maxime Verhagen en Jan-Peter Balkenende! En niet die hordes Europese ambtenaren. Die zijn dan al lang uit beeld. Die vermeende grote aantallen ambtenaren bestaan niet en die vermeende grote aantallen regels die zij jaarlijks uitvaardigen komen eerder uit Den Haag dan uit “Brussel”. In beide gevallen moeten er dus wel kaboutertjes in het spel zijn anders is het verhaal van Wim niet te verklaren. Misschien heeft Wim die wel gezien vanuit de CDA-luchtballon. Kan hij mij dan zeggen waar ze zitten? Ik zou ze héél graag ook eens ontmoeten namelijk. MODERNISEER EUROPA! Het is niet meer of minder Europa. Een beter Europa is wat ik als lijsttrekker van de PvdA voor de Europese Verkiezingen wil. De economische crisis maakt duidelijk dat ook in Europa de balans tussen markt en mens is zoekgeraakt. Om de crisis aan te pakken, heb je een ander Europa nodig. De PvdA zal dus in de komende vijf jaar heel hard werken aan het moderniseren van Europa.
REDACTIE: Koen Nomden en Anne Dankert ALGEMEEN Ontvangt u de Rode Salon per post? Stuur ons uw e-mail adres (naar info@pvda-brussel.nl) en we sturen de Rode Salon in de toekomst per e-mail. Dat is sneller en goedkoper!
|
ARCHIEF NIEUWSBRIEF
